Śladami dawnych polarników

Spotykamy się w Longyearbyen, najbardziej wysuniętym na północ mieście świata. To tutaj zaczyna się rejs przez fiordy, dawne osady i miejsca, które przez stulecia przyciągały ludzi marzących o życiu na krańcu świata.

Wpływamy do osłoniętej zatoki, której nazwa oznacza „bezpieczną przystań”. W okolicy widać ślady dawnych łowców, a pobliskie Alkhornet daje szansę na trekking z widokiem na fiord, ptasie klify i tundrę, po której często wędrują renifery.

Długie plaże Prins Karls Forland należą do ulubionych miejsc odpoczynku morsów. W rejonie Poolepynten te arktyczne olbrzymy potrafią godzinami leżeć na brzegu, tworząc jeden z najbardziej charakterystycznych obrazów zachodniego Svalbardu.

Wpływamy do jednego z najpiękniejszych fiordów Svalbardu. Lodowce schodzą tu prosto do morza, ostre szczyty odbijają się w wodzie, a krajobraz zmienia się z każdą godziną światła. To jedna z ikon zachodniego Spitsbergenu.

W Ny-London Brytyjczycy próbowali zbudować arktyczne miasto na marmurze, który miał przynieść fortunę. Kamień rozsypywał się w rękach, a wielkie marzenie upadło. Po drugiej stronie fiordu leży Ny-Ålesund — dawna osada górnicza i ważna baza polarna.

W XVII wieku przybywali tu wielorybnicy z całej Europy. Zostawili po sobie cmentarze, ślady dawnych stacji i historie ciężkiej pracy na granicy świata. Gravneset do dziś przypomina, jak wyglądały początki arktycznego przemysłu.

Docieramy do miejsc, gdzie tętniło życie wielorybników i rodziły się szalone plany podboju północy. W Smeerenburgu działała sezonowa baza z piecami do tranu i magazynami. W Virgohamnie zostały ślady wypraw, które próbowały dotrzeć na biegun balonem.

W drodze powrotnej możemy odwiedzić Pyramiden — jedną z najbardziej niezwykłych opuszczonych osad Arktyki. Dawne miasto górnicze, puste bloki, dom kultury i pomnik Lenina tworzą kapsułę czasu wśród surowych gór.

Wracamy do Longyearbyen po kilku dniach żeglugi wśród fiordów, lodowców, dawnych osad i śladów ludzi, którzy przez stulecia próbowali przesuwać granice znanego świata. Rejs się kończy, ale Svalbard zostaje w głowie znacznie dłużej.